cv
°Turnhout (B) 1967
Lives and works in Tielen(Kasterlee), Belgium
studied in Antwerp
photography : KASKA
www.artesis.be/academie
and painting : KDG hogeschool
www.kdg.be/sintlucas
dubbele bodems 2009
Dubbele bodems
Het figuratieve werk van Chris Meulemans 2009
Ivo Verheyen
Na een vrij lange periode van abstract werken, heeft Chris Meulemans (°Turnhout 1967) in 2008 de weg naar de figuratie gevonden. Ze kijkt als kunstenaar geïntrigeerd naar de menselijke figuur, die van zowat elk schilderij het onderwerp uitmaakt. Voorlopig heeft ze haar thematiek nog verder verengd: de wereld die ze toont is haast exclusief die van het kind. Wie echter op zoek is naar het pure, onverdorven ideaalbeeld dat we van kinderschilders vaak geserveerd krijgen, wacht een stevige ontnuchtering. Hier is geen plaats voor lievige moeder-en-kindtaferelen of voor plechtigecommunieromantiek. De traditionele sentimentaliteit die spontaan met de kinderwereld wordt geassocieerd, is consequent en in al zijn vormen geweerd.
Meulemans maakt geen vrolijk werk. Haar kinderen zijn kindsoldaten (Soldier), ze zijn ontroostbaar (Inconsolable feeling), of in het beste geval vrij futloos (Happy family). De aan Judy Garland herinnerende popperigheid van I play outside? stemt ongemakkelijk, en van Unsuspecting gaat zelfs een bepaalde dreiging uit. Altijd weer wordt de vriendelijk sfeer door iets ‘unheimliches’ gebroken: het hurkende meisje krijgt bloedrode krulletjes rondom de schaamstreek, het figuurtje dat het gezicht verbergt is wellicht minder argeloos dan de titel Innocence laat vermoeden. Meer dan eens voelt de kijker zich gluurder. Het is allemaal voor meer dan een interpretatie vatbaar, maar een ding staat vast: een opwekkende boodschap heeft Meulemans voor ons niet in petto.
Het kan uiteraard niet de bedoeling zijn van deze tekst om het raadsel – laat staan elk raadsel – in het werk van Chris Meulemans te ontcijferen. Wel is het essentieel om te zien dat de kunstenares systematisch dubbele bodems aanbrengt en de toeschouwer bewust misleidt. De Engelse titels van haar werken helpen om de verschillende betekenislagen die erin verstopt zitten te verhullen. Een sterk voorbeeld van die gelaagdheid is Three hands. Het stelt een kind voor dat ons trots een levende big toont, als was het een knuffel . Maar een van de pootjes van het diertje lijkt een hand, een verwijzing naar wat er mis kan lopen als de mens in zijn laboratoria ongecontroleerd gaat doen wat technisch en wetenschappelijk mogelijk is: klonen, genetische manipulatie. Meulemans waarschuwt, maar op een niet-belerende, bedrieglijk zachte manier. De maatschappijkritische noot die ze toevoegt, schuilt onder een lieflijke buitenkant. De kritiek komt na het doorprikken van het omhulsel des te harder aan.
Meulemans werkt bij voorkeur met acryl. Haar palet is zeer zorgvuldig gekozen. Het is doorgaans getemperd en vrij vlak: vaalblauw, grijs, zeegroen, geheel in overeenstemming met haar onderkoelde boodschap. De enkele felle kleurtoetsen (zoals in het geval van het biggetje) springen zodoende nog feller in het oog.
Het figuratieve werk van Chris Meulemans 2009
Ivo Verheyen
Na een vrij lange periode van abstract werken, heeft Chris Meulemans (°Turnhout 1967) in 2008 de weg naar de figuratie gevonden. Ze kijkt als kunstenaar geïntrigeerd naar de menselijke figuur, die van zowat elk schilderij het onderwerp uitmaakt. Voorlopig heeft ze haar thematiek nog verder verengd: de wereld die ze toont is haast exclusief die van het kind. Wie echter op zoek is naar het pure, onverdorven ideaalbeeld dat we van kinderschilders vaak geserveerd krijgen, wacht een stevige ontnuchtering. Hier is geen plaats voor lievige moeder-en-kindtaferelen of voor plechtigecommunieromantiek. De traditionele sentimentaliteit die spontaan met de kinderwereld wordt geassocieerd, is consequent en in al zijn vormen geweerd.
Meulemans maakt geen vrolijk werk. Haar kinderen zijn kindsoldaten (Soldier), ze zijn ontroostbaar (Inconsolable feeling), of in het beste geval vrij futloos (Happy family). De aan Judy Garland herinnerende popperigheid van I play outside? stemt ongemakkelijk, en van Unsuspecting gaat zelfs een bepaalde dreiging uit. Altijd weer wordt de vriendelijk sfeer door iets ‘unheimliches’ gebroken: het hurkende meisje krijgt bloedrode krulletjes rondom de schaamstreek, het figuurtje dat het gezicht verbergt is wellicht minder argeloos dan de titel Innocence laat vermoeden. Meer dan eens voelt de kijker zich gluurder. Het is allemaal voor meer dan een interpretatie vatbaar, maar een ding staat vast: een opwekkende boodschap heeft Meulemans voor ons niet in petto.
Het kan uiteraard niet de bedoeling zijn van deze tekst om het raadsel – laat staan elk raadsel – in het werk van Chris Meulemans te ontcijferen. Wel is het essentieel om te zien dat de kunstenares systematisch dubbele bodems aanbrengt en de toeschouwer bewust misleidt. De Engelse titels van haar werken helpen om de verschillende betekenislagen die erin verstopt zitten te verhullen. Een sterk voorbeeld van die gelaagdheid is Three hands. Het stelt een kind voor dat ons trots een levende big toont, als was het een knuffel . Maar een van de pootjes van het diertje lijkt een hand, een verwijzing naar wat er mis kan lopen als de mens in zijn laboratoria ongecontroleerd gaat doen wat technisch en wetenschappelijk mogelijk is: klonen, genetische manipulatie. Meulemans waarschuwt, maar op een niet-belerende, bedrieglijk zachte manier. De maatschappijkritische noot die ze toevoegt, schuilt onder een lieflijke buitenkant. De kritiek komt na het doorprikken van het omhulsel des te harder aan.
Meulemans werkt bij voorkeur met acryl. Haar palet is zeer zorgvuldig gekozen. Het is doorgaans getemperd en vrij vlak: vaalblauw, grijs, zeegroen, geheel in overeenstemming met haar onderkoelde boodschap. De enkele felle kleurtoetsen (zoals in het geval van het biggetje) springen zodoende nog feller in het oog.